Diagnoses binnen autisme: vroeger en nu
De manier waarop autisme wordt gediagnosticeerd, is de afgelopen jaren veranderd. Waar vroeger verschillende termen werden gebruikt, vallen deze nu onder één overkoepelende diagnose: Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Dit helpt om de brede diversiteit binnen autisme beter te erkennen en begrijpen.
Vroeger: verschillende subtypes
- Syndroom van Kanner
De “klassieke vorm” van autisme, met ernstige beperkingen in sociale interactie, communicatie en sterk repetitief gedrag. Kinderen met deze diagnose hadden vaak intensieve ondersteuning nodig. - Syndroom van Asperger
Een vorm van autisme bij mensen met een gemiddelde of bovengemiddelde intelligentie, zonder taalachterstand. Ze hebben vaak moeite met sociale nuances en beperkte interesses, maar blinken soms uit in een specifiek interessegebied. - PDD-NOS
Dit werd gebruikt voor kinderen met enkele kenmerken van autisme die niet voldeden aan de criteria voor een ander subtype. Het werd gezien als een mildere vorm van autisme.
Nu: één overkoepelende diagnose
Sinds 2013 zijn deze subtypen samengevoegd in de diagnose Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Hiermee wordt erkend dat autisme zich op een breed spectrum bevindt, met unieke kenmerken voor elk individu. Deze aanpak maakt het mogelijk om de ondersteuning en zorg af te stemmen op wat iemand nodig heeft, in plaats van te focussen op een specifiek label.